Magdalena Lubińska
Magdalena Lubińska jest artystką wizualną, której praktyka koncentruje się wokół relacji pomiędzy ciałem, czasem i materialnym doświadczeniem świata.
W serii Soft Monolith powraca po ponad dwóch dekadach do wełnianego sukna, medium, które ukształtowało język jej wczesnej praktyki. Powstałe wówczas realizacje zyskały międzynarodowe uznanie i znalazły się wielu kolekcji muzealnych oraz prywatnych, w tym w kolekcji stałej Muzeum Narodowego w Warszawie. Sukno, jest zwartą wełnianą tkaniną silnie zakorzeniona w europejskich kulturach górskich i pasterskich. Tkane na tradycyjnych drewnianych krosnach, przechowuje pamięć pracy rąk, ochrony ciała, przetrwania i doświadczenia wspólnoty. Artystka przesuwa jednak ten kontekst poza użytkowość i folklor, traktując materiał jako autonomiczną substancję rzeźbiarską.
Jej praktyka wycofuje narrację i ekspresję na rzecz ontologicznego doświadczenia medium. Forma obiektów wyłania się z procesu stopniowej transformacji sukna,w którym jego właściwości współkształtują formę. Poprzez akumulację i kompresję miękka wełniana struktura stopniowo osiąga monumentalny charakter i geologiczną obecność w przestrzeni, Obiekty przywodzą na myśl fragment krajobrazu uformowanego przez czas. Napięcie pomiędzy miękkością wełny a monolitem formy sprawia, że obiekty tracą swoją jednoznaczność i pozostają zawieszone pomiędzy tym, co archaiczne i współczesne.
Akumulacja warstw funkcjonuje w pracach artystki jako osad czasu. Obiekty powstają poprzez rytm pracy i powolną transformację materii, bliższą procesom geologicznym niż ludzkiemu gestowi.
Miękkie, ciche, a zarazem monolityczne obiekty Lubińskiej przywołują przedkulturowe i atawistyczne potrzeby związane z ochroną i bezpieczeństwem, kierując ku ucieleśnionemu doświadczeniu.
Magdalena Lubińska jest artystką wizualną, której praktyka koncentruje się wokół relacji pomiędzy ciałem, czasem i materialnym doświadczeniem świata.
W serii Soft Monolith powraca po ponad dwóch dekadach do wełnianego sukna, medium, które ukształtowało język jej wczesnej praktyki. Powstałe wówczas realizacje zyskały międzynarodowe uznanie i znalazły się wielu kolekcji muzealnych oraz prywatnych, w tym w kolekcji stałej Muzeum Narodowego w Warszawie. Sukno, jest zwartą wełnianą tkaniną silnie zakorzeniona w europejskich kulturach górskich i pasterskich. Tkane na tradycyjnych drewnianych krosnach, przechowuje pamięć pracy rąk, ochrony ciała, przetrwania i doświadczenia wspólnoty. Artystka przesuwa jednak ten kontekst poza użytkowość i folklor, traktując materiał jako autonomiczną substancję rzeźbiarską.
Jej praktyka wycofuje narrację i ekspresję na rzecz ontologicznego doświadczenia medium. Forma obiektów wyłania się z procesu stopniowej transformacji sukna,w którym jego właściwości współkształtują formę. Poprzez akumulację i kompresję miękka wełniana struktura stopniowo osiąga monumentalny charakter i geologiczną obecność w przestrzeni, Obiekty przywodzą na myśl fragment krajobrazu uformowanego przez czas. Napięcie pomiędzy miękkością wełny a monolitem formy sprawia, że obiekty tracą swoją jednoznaczność i pozostają zawieszone pomiędzy tym, co archaiczne i współczesne.
Akumulacja warstw funkcjonuje w pracach artystki jako osad czasu. Obiekty powstają poprzez rytm pracy i powolną transformację materii, bliższą procesom geologicznym niż ludzkiemu gestowi.
Miękkie, ciche, a zarazem monolityczne obiekty Lubińskiej przywołują przedkulturowe i atawistyczne potrzeby związane z ochroną i bezpieczeństwem, kierując ku ucieleśnionemu doświadczeniu.