Punktem wyjścia dla projektu jest relacja pomiędzy precyzją złotniczego rzemiosła a surrealistycznym przesunięciem znaczenia. Rzemiosło, rozumiane jako precyzyjnie zaprojektowana konstrukcja formy, zderza się tutaj z surrealistycznym gestem, który podważa czysto funkcjonalny charakter obiektu na rzecz jego rzeźbiarskiego wymiaru. Wprowadzony element kinetyczny — zaprojektowany jako subtelny mobile — odpowiada na fizykę dłoni, przesuwając łyżkę z kategorii narzędzia w stronę obiektu kontemplacji. Mechaniczna precyzja i kinetyka konstrukcji przekształcają codzienne użytkowanie w procesualne doświadczenie o zabawnym, nieco przewrotnym charakterze.